Peygamberimizin Hilmi
Peygamberimiz , peygamberlikten önce de “Hilm” sıfatının üstünlüğü ile kavminın en büyüğü idi.

Her hilim sahibinden, muhakkak, bir zelle (sürçme) sadır olmuştur. Fakat Resûlullah aleyhisselâtü vesselâm bundan masun bulunmuş, ezâ ve işkencelerin çoğalması, kendisinin ancak sabrını artırmıştır.

Peygamberimiz, şahsına karşı işlenmiş olan suçlardan dolayı asla öç almazdı. Peygamberimiz, hata araştırmaz ve ümmetinin hatalarını görmezlikten gelirdi; insanların en çabuk razı olanı ve suç bağışlayanı idi.

Hazret-i Ali buyurmuştur ki: “Peygamber aleyhisselâtü vesselâm, meclisine gelen yabancıların sözlerinde ve fiillerinde kaba davrananlara müsamaha göstererek onları hoş görürdü, Ashabı da Resûlullah gibi muamele ederlerdi.” demiştir.

Enes bin Malik der ki “Resûlullah aleyhisselâtü vesselâm ile birlikte yürüyordum. Resûlullah’ın üzerinde “Necran” kumaşından yapılma kalın yakalı bir cübbe vardı. Bir bedevî (çöl Arabı), arkadan yetişip Resûlullah’ın cübbesinden şiddetle çekti. Kendisine doğru öyle şiddetli bir çekişle çekti ki Peygamber aleyhisselâtü vesselâm, bedevînin göğsüne doğru döndü. Cübbe yırtıldı da yakası Resûlullah’ın boynunda kaldı.

[1]

Resûlullah’ın boynuna baktım. Bedevînin çekişinin şiddetinden, cübbenin yakası Resûlullah’ın boynunda iz bırakmıştı.

Bedevî “Yâ Muhammed! Allah’ın, senin yanında bulunan malından şu iki devemin üzerine yükle! Çünkü sen, bana ne kendi malından, ne de babanın malından yükleyecek değilsin!” dedi.

[2]

Peygamber aleyhisselâtü vesselâm, biraz sustuktan sonra “Mal, Allah’ın malıdır. Ben de O’nun kuluyum. Ey Arâbî! Sen bana yaptığın şeyden dolayı misliyle mukabele olunacaksın!” buyurdu.

Ebû Hureyre’nin rivayetine göre Peygamberimiz: “Hayır! Allah’tan mağfiret dilerim! Hayır! Allah’tan mağfiret dilerim! Hayır! Allah’tan mağfiret dilerim ki beni çekiştirdiğinden dolayı seni de çekiştirip ödeşmedikçe senin için bir şey yüklemeyeceğim!” buyurur.

Arâbî de her defasında “Vallahi, ben bundan dolayı misliyle mukabele ettirmem!” diyordu.

[3]

Resûlullah “Niçin ettirmiyorsun?” diye sordu.

Arâbî, “Çünkü sen, kötülüğü, kötülükle karşılamaz, cezalandırmasın da ondan!” dedi.

Bunun üzerine Resûlullah aleyhisselâtü vesselâm tebessüm etti.

Sonra da bir adam çağırdı. “İki deveden birisine arpa, diğerine hurma yükle!” buyurdu.

[4]

Enes bin Mâlik der ki: “Peygamber aleyhisselâtü vesselâm’a, on yıl hizmet ettim. Bana ne öf dedi, ne yapmadığım bir iş için keşke onu yapaydın ne de yaptığım bir iş için bunu ne diye yaptın?”[5] dedi

“Resûlullah aleyhisselâtü vesselâm bir gün, beni bir hâcet için gönderdi. Ben gitmek istemedim. Halbuki içimden, Allah’ın peygamberinin bana emrettiği işi yapmak geliyordu.

Dışarı çıktım. Çocukların yanına uğradım. Onlar, çarşıda oynuyorlardı. Derken, Resûlullah aleyhisselâtü vesselâm, arkamdan kafamı tuttu, kendisine baktım, tebessüm ediyordu. “Ey Enescik! Sana emrettiğim yere gittin mi?”diye sordu.

“Gidiyorum yâ Resûlallah”  dedim ve yoluma devam ettim.”
[6]

——————————————————————————–

[1] Müslim,Sahih
[2] Ebû Davud, Sünen, Buhari
[3] Hadis, Ebû Dâvud,Sünen
[4] Hadis, Ebû Davud
[5] Hadis, Ahmed bin Hanbel
[6] Hadis Müslim
ERENKÖYLÜ MUHAMMED HİKMET EFENDİ